Surf naar

WeMedia

De column van Marie-Laure

DE NGO, een merk als een ander?

Marie-Laure Cliquennois (TBWA) kunnen we gerust een expert in ngo-communicatie noemen. Ontelbaar zijn o.a. de campagnes die ze bij Air voor Amnesty International maakt. Benieuwd hoe ze naar deze wereld kijkt.

71 % van de jongeren van de generatie Y wensen dat bedrijven zich sterker zouden inzetten voor de bescherming van het milieu. 91 % van de Millennials zouden zelfs bereid zijn om hun  huidige merk te verlaten voor een ander merk dat strijdt voor een zaak die hen na aan het hart ligt. (Bron: Infopresse.) Welkom in het tijdperk van het sociaal bewuste merk!

Het komt er voor merken dus niet zozeer meer op aan zich af te vragen of ze zich moeten engageren, maar wel hoe. De markt van de ngo’s en verenigingen zit even dicht als eender welke andere markt. De concurrentie is er dus onverbiddelijk en het lijkt erop dat bedrijven en ngo’s alles hebben om het met elkaar te kunnen vinden.

Van hun kant zoeken ngo’s nog steeds hun plaats tussen informatie en marketing, journalistiek en reclame. Nochtans treden zij vandaag, door te vechten om marktaandelen te veroveren, in werkelijkheid net zo op als eender welk merk. Waarom zouden zij zich het vakmanschap, de marketingtools en alle huidige communicatiemiddelen ontzeggen die andere sectoren aanwenden, of nog financiële steun van de bedrijfswereld weigeren? Zolang de bedrijven in kwestie natuurlijk ethisch compatibel zijn en er geen belangenconflict optreedt.

Sensibiliseren om een krijgskas aan te leggen en tot actie over te gaan

Meer dan andere merken die communiceren om ons producten of diensten te verkopen, moeten ngo’s in hun strijd engagement en zingeving scheppen. Zij moeten de burgers uitleg verschaffen of overtuigen omtrent thema’s die soms ingewikkeld kunnen zijn. Tenslotte zijn zij verplicht met hun gemeenschap een waarachtige band te smeden en te onderhouden. Dat is voor een ngo de enige manier om steun en geld te krijgen en zich de middelen te geven om concreet op te treden. Uiteraard is digital dan ook de meest voor de hand liggende weg om onder zoveel mogelijk mensen een boodschap te verspreiden en giften in te zamelen. Digital laat een exponentiële verspreiding aan een lagere kost toe. Dat is bijzonder interessant voor ngo’s, die slechts over een beperkt communicatiebudget beschikken.

De communicatie van ngo’s volgt dus logischerwijze de evolutie van de reclamecommunicatie van eender welk merk. Vandaag wordt er onophoudelijk op gehamerd dat alles media is.  De communicatie van ngo’s is dus voortaan omnichannel. Elk medium speelt zijn rol en komt de positionering en content van de ngo versterken: digital zorgt voor real-time informatie, sociale media vormen gemeenschappen, ‘live’ ervaringen en street marketing zetten tot deelname aan, en laten we het magazine niet vergeten, dat de kans biedt om imago en vertrouwen op te bouwen.

Zoals steeds komt het erop aan de burger te raken in zijn directe omgeving en op het juiste moment: op sociale media, op de site van zijn lievelingsserie, bij de kapper of de dokter, of op het moment waar hij er juist niet op bedacht is. Het enige dat je nooit mag vergeten, is: wees relevant en populair en zorg voor betrokkenheid.

Magazinecommunicatie wordt zeldzaam, dat is de tendens. Jawel, maar tegelijk worden magazinemedia kwalitatiever en wekken ze dus meer vertrouwen. Wat rest er van de honderden posts en banners die we elke dag onder ogen krijgen? Een gedrukte advertentie heeft tenminste één kwaliteit: ze is wel degelijk reëel.

Marie-Laure Cliquennois, Creative Director/Art Director TBWA

Lees ook onze andere columnisten:

Print Friendly, PDF & Email