Surf naar

WeMedia
Grazia cover 'on the frontline' with NHS worker

Uncovered: Grazia honours the heroes of health care

Great magazine covers are a cultural moment distilled to its essence. Even for fashion magazines it is tempting to use a historic event like the current corona crisis to create impact but mistakes are easily made (see this recent cover of Vogue Portugal) and there is a risk of being accused of woke washing. Fortunately some fashion magazines do understand how to handle the crisis: be relevant and respectful.

Lees ook : Marketing in tijden van corona: wat (niet) te doen?

Grazia Magazine in the UK has paid tribute to NHS staff (National Health Service) serving on the frontline of the coronavirus outbreak with a dedicated special issue celebrating health workers. Even better: digital downloads of the landmark edition are being made freely available to all NHS workers.

In regular times, U.K. weekly fashion magazine Grazia is likely to feature celebrities of the caliber of Meghan Markle, Gwyneth Paltrow or Kate Moss on its front cover. However, the April 6 issue is a little different: it features four different covers, all featuring a different frontline female healthcare workers. The cover stars include an intensive care doctor, a nurse and a paramedic, as well as U.K. Member of Parliament Rosena Allin-Khan, who is also an emergency room doctor. They all feature the copy “From the Frontline.” Their stories can be read inside the magazine.

NHS workers

“The great covers […are] most of all, a cultural moment [..] distilled to its essence.”

Featuring four split covers each displaying a different member of staff the magazine was diligently put together by staff working from home with photographers obeying social distancing guidelines by capturing their subjects in hospital car parks at the required distance.

Grazia editor Hattie Brett commented: “Undoubtedly there are many heroes that have emerged over the last few weeks – from delivery drivers and supermarket workers to teachers keeping classrooms open. But those on the frontline, most exposed to the virus, are the NHS workers. They’re going above and beyond to battle the physical and emotional effects of Covid-19 – risking their own lives to help us all. We owe them all enormous gratitude; and this week’s issue of Grazia is our attempt to say thank you to the NHS and let their workers send a clear message to us all.

“The cover shoot was like none I’ve ever worked on; shot in a matter of minutes in the car parks of NHS hospitals, maintaining social distancing, before Dr Janitha Gowribalan, Dr Rosena Allin-Khan, paramedic Sarah Blanchard and nurse Richenda Browne went back to their day jobs – saving lives.” Grazia publisher Lauren Hollyoake, added: “The team have created a powerful issue – all done with each individual member working from their own home. An outstanding feat. Grazia will continue to create relevant first-class content and adapt in order to connect with the changing lives of our audience in the coming weeks and months.”

Source: The Drum

Gerelateerde artikels:

Vogue Portugal cover

Uncovered: Vogue’s Corona cover

Fantastische covers weten in een fractie van een seconde een emotionele impact op te roepen. De beste covers zijn sociale documenten met unieke achterliggende verhalen. Op deze website brengen wij regelmatig opvallende magazinecovers en hun verhalen de komende tijd onder de aandacht. Deze keer: Vogue Portugal in Coronacrisis.

“The great covers […are] most of all, a cultural moment [..] distilled to its essence”
Anne Fulenwider, chef content officer bij Hearst

We zitten middenin een historische gebeurtenis, iets wat ons allemaal raakt en bezighoudt. Is het een goed idee om daar als medium op in te spelen? Dat hangt er nogal vanaf hoe je dat doet, zo blijkt uit ervaring (lees hier meer).

De lezers van Vogue Portugal vinden deze opvallende cover van hun favoriete fashionmagazine geen onverdeeld succes, zo blijkt uit de commentaren.

Vogue Portugal cover

Lees ook: Euh…. woke washing?


Wat vind u ervan?

Is deze cover van Vogue Portugal geniaal of ongepast?

View Results

Loading ... Loading ...

Gerelateerde artikels: 

 

Serena Williams unretouched cover Harper's Bazaar

Serena Williams cover zonder photoshop! (En waarom is dit nog nieuws?)

Serena Williams unretouched in Harper's BazaarVreemd dat een vrouw op de cover van een vrouwenmagazine nieuws is, zodra er geen photoshop aan te pas komt. Welke ster durft het aan om zonder ‘retouche’, helemaal zichzelf te zijn in print? Een van de dapperste sportvrouwen van het moment: Serena Williams.

Williams is niet alleen een tenniskoningin (hoewel ze dit jaar haar Wimbledon-titel moest afstaan aan een jongere generatie, neemt niemand haar die andere 23 Grand Slam titels af). Ze is ook een mode-icoon, een moeder die een come-back maakte in de sport en een vrouw die al veel kritiek over zich heen gekregen heeft.

En ze is dus absoluut niet bang om zich te tonen voor wie en wat ze is, inclusief littekens en sproeten, op de gouden cover van Harper’s Bazaar (augustus 2019), toch niet het minste modemagazine in de wereld.

Lees ook: Uncovered: magazines blijven taboes vermorzelen!

Serena Williams is niet de eerste beroemde vrouw die zich op deze manier blootgeeft. Er is een trend in de modewereld die weggaat van het traditionele schoonheidsideaal, een zoektocht naar individuele kenmerken en minder standaard gezichten en lichamen.

In het Harper’s Bazaar-interview met Williams is zogenaamde ‘body shaming’ ook een belangrijk onderwerp van gesprek. De tennisster heeft zoals gezegd al vaak kritiek over haar lichaam gekregen, op en naast het tennisveld. Haar uiterlijk heeft bovendien op allerlei manieren invloed gehad op hoe zij behandeld werd in de tenniswereld:

“I’ve been paid unequally because of my sex. I’ve been penalized a game in the final of a major because I expressed my opinion or grunted too loudly.”

Nog maar weer eens een voorbeeld van een magazine(cover) die een bijdrage levert aan een actuele maatschappelijke discussie.

Bron: DH.be, CNN

Gerelateerde artikels:

New York Magazine without Trump

New York zonder Trump

Normaal gezien gaat een special van een magazine over een bepaald persoon of topic. Niet bij de laatste editie van New York Magazine. De cover belooft immers een nummer zonder artikels over een bepaald persoon. U mag twee keer raden wie.

Heeft u zich al verzekerd van een plaats voor MAGnify 2019 op 3 oktober in Zaventem?
De sprekers zijn bekend, dus wacht niet langer en schrijf u hier in (www.magnify.be)MAGnify 2018 logo

Covers van magazines dienen om u te teasen over wat er in het magazine zelf staat. Maar de cover van de laatste editie van New York Magazine (New York Media) doet net het omgekeerde: vertellen wat er niet in het magazine staat.

Het nummer van 8 tot 21 juli belooft immers geen enkel artikel over de Amerikaanse president Donald Trump. Zo staat het letterlijk op de cover: “An Entire Issue With Nothing About Trump!”

Lees ook: 21% Belgen leest meer magazines in de zomer

En uiteraard maakt New York Magazine zijn claim waar:

“One person you won’t find in the latest print edition of @nymag is Donald Trump. Our new Trump-free issue is instead packed with stories like Jessica Pressler with a behind-the-scenes look at the battle for Grace Church, as Brooklyn’s oldest nursery school tries to become a little less old-fashioned, while its students’ parents act like high schoolers; John H. Richardson profiling Ben Crump, the lawyer who has represented the families of Trayvon Martin, Mike Brown Jr., Tamir Rice, Alesia Thomas, and Terence Crutcher, and worked on many less notorious Black Lives Matter cases; and Irin Carmon putting a spotlight on Shari Redstone, who is now sitting at the top of a $30 billion media empire.”

Met deze cover maakt New York Magazine eens te meer een statement: de media geven te veel ruimte aan de Amerikaanse president. En daarbij kijkt het ook in eigen boezem. Het vorige nummer had immers op de cover “This is what I was wearing 23 years ago when Donald Trump attacked me in a Bergdorf Goodman dressing room.”

Alleszins opmerkelijk…

Lees ook:

Vogue cover februari 1977

Uncovered: regels zijn er om gebroken te worden

Wanneer je regels opstelt voor creativiteit, of dat nu in reclame is of voor een magazine-cover, dan is het wachten op de eerste die deze breekt. Wanneer iedereen in kleur adverteert, valt zwart-wit namelijk opeens wel op. Dat principe gaat ook op bij covers van modemagazines, zo liet de Britse Vogue in 1977 zien.

Weinig magazines zijn zo iconisch als Vogue (lees ook: Vogue, de nummer 1 in fashion magazines). Het in 1892 opgerichte merk is al jarenlang de nummer één onder de fashionmagazines en lijkt niet van plan die positie in de nabije toekomst af te staan aan welk medium dan ook.

De covers van modemagazines blinken over het algemeen niet uit door originaliteit, want er zijn bepaalde oeroude regels die zelden gebroken worden:

  • geen voedingswaren tonen (zeker niet iemand die eet!!)Vogue UK cover February 1977
  • gebruik geen groen (dat verkoopt niet)
  • altijd oogcontact maken.

Des te opvallender dat de art director van de Brits Vogue, Terry Jones, met deze cover van februari 1977 alle regels overboord gooit.

Vogue bracht indertijd tweemaal per jaar een kleurpromotie (een editie volledig in het teken van een bepaalde kleur) en groen was de kleur van februari 1977. De moderedacteur kwam met het idee om het fotomodel groene jelly te laten eten, maar de eerste foto’s bleken geen succes. Vervolgens kwam iemand op het idee om een close-up te maken met de 150 Hasselblad van de fotograaf.

In 1977 moest je uiteraard nog wachten op de afdrukken om het resultaat te zien, maar toen was voor de betrokkenen ook onmiddellijk duidelijk dat dit de cover moest worden. De opvallende foto is haast een abstract kunstwerk en knalt van het papier.

De Britse hoofdredacteur, Beatrix Miller, en de relatief nieuwe managing director van de Britse vestiging gingen akkoord met het gewaagde experiment. De cover werd niet ter goedkeuring voorgelegd aan de hoofdredacteur VS en Europa in New York.

Dat was gerekend buiten de Europese baas, Daniel Salem, die bij het ter perse gaan zag wat het Britse team bedacht had en moord en brand schreeuwde. Dit was geen Vogue cover! Deze cover was zo ver verwijderd van de gebruikelijke praktijken, dat weinigen zich er iets bij konden voorstellen.

Gelukkig konden de persen niet meer gestopt worden, want dit werd het snelst verkopende nummer van het jaar.

Bron: Uncovered

Meer inspiratie?

Esquire cover - The Passion of Muhammed Ali

Uncovered: The Passion of Muhammad Ali

Esquire cover - The Passion of Muhammed AliFantastische magazinecovers zijn van alle tijden. En ze zijn vaak de weerslag van een cultureel of maatschappelijk kantelpunt, gevangen in een enkel beeld. Zoals de cover van het aprilnummer van Esquire in 1968 met Muhammad Ali: een ongekend politiek statement.

Lees ook: Magazinecovers : “een cultureel moment gedistilleerd tot de kern van de zaak”

In 1967 bekeerde de wereldkampioen boksen bij de zwaargewichten, Cassius Clay, zich tot de Islam en veranderde zijn naam in Muhammad Ali. Hij weigerde dienstplicht als gewetensbezwaarde vanwege zijn nieuwe geloof en daarvoor veroordeelde het federaal gerechtshof hem tot vijf jaar gevangenisstraf. Bokscommissies namen hem zijn titel af en ontzegden Muhammad Ali ook het recht om te vechten.

Dat leidde coverontwerper George Lois ertoe om Ali als een moderne St Sebastian van Francesco Botticini te portretteren op de cover van Esquire in april 1968. Net zoals op het schilderij is het lichaam doorboord door zes pijlen, omdat Ali net zoals St Sebastian een martelaar was voor zijn religieuze overtuiging, zo redeneerde Lois.

Niet verwonderlijk was Muhammad Ali aanvankelijk niet meteen enthousiast om als een christelijke heilige te poseren. Vervolgens bleek het nog niet zo simpel om de speciaal voor de shoot gemaakte pijlen op de juiste manier op Ali’s lichaam te plakken. Nog geen photoshop in die tijd, dus alles moest met de hand worden gemaakt en geënsceneerd. Het was een eenvoudig idee, maar de uitvoering bleek behoorlijk complex, zodat Ali een half uurtje stokstil moest blijven staan. Gelukkig had hij geen sterallures.

George Lois gluing arrows on Muhammed Ali

Toen de Esquire-editie met Muhammad Ali verscheen, waren de reacties overwegend negatief, behalve van dienstplichtige jonge mannen die moed putten uit Ali’s statement.

Bron: Uncovered

Gerelateerde artikels:

 

Uncovered: TIME Magazine

Wanneer je het over spraakmakende covers hebt, kom je al heel snel uit bij TIME magazine. Dit magazinemerk heeft zich de afgelopen jaren meer dan ooit onderscheiden met uitdagende covers die met een beeld een heel verhaal vertellen. Niet meer dan logisch dus dat deel twee van onze ‘Uncovered’-serie, naar het boek van Ian Birch, aandacht besteedt aan het verhaal achter de TIME-covers.

TIME lijkt nergens voor terug te deinzen bij het maken van hun iconische covers. Het zijn vaak kunstwerken van creative director D.W. Pine (reeds goed voor meer dan 400 covers) in samenwerking met kunstenaars, fotografen en illustratoren (zoals Edel Rodriguez) en ze geven bij uitstek de essentie weer van culturele momenten op een manier die instant emotionele impact garandeert. Nieuws- en opiniemagazines zijn vanuit hun redactionele focus natuurlijk meer dan andere magazines in de ideale positie om dit te doen, maar TIME heeft de provocerende cover tot strategie gemaakt. (Lees ook: Magazinecovers, de stem van het verzet)

D.W. Pine zegt: “De cover van TIME kristalliseert wat belangrijk is in een eenvoudige, grafische, impactvolle 8-bij-10-inch ruimte en het is die content curation die zo krachtig is in een tijd waarin de meeste, niet alle, van onze beelden kortstondig worden gepresenteerd en morgen verdwenen zijn.” Een cover kan door de clutter van tweets, de-klok-rond-nieuwsvoorziening en allerlei concurrerende stemmen breken.

Interessant aan de TIME covers is dat ze niet altijd gebruik maken van tekst. Soms is een enkel beeld (illustratie, grafisch element of foto) zo krachtig dat er verder niks nodig is, zoals de cover waar je het Witte Huis ziet veranderen in het Kremlin. Veel mensen zien de covers nu ook digitaal, waar coveranimaties ook mogelijk zijn. Dat gebruikt het magazinemerk ook in zijn promotie van specifieke nummers op Twitter en Facebook.

Uiteraard blijft de Trump-regering een van de belangrijke onderwerpen voor TIME, maar zoals uit de video blijkt, zijn er voldoende andere maatschappelijke en politieke onderwerpen die een sprekende cover garanderen. Denk aan het artikel over drone-technologie, waarvoor 1.000 drones de lucht in gingen, maar ook wapenbezit en de Brett Kavanaugh-verkiezing zorgden voor inspiratie.

D.W. Pine is niet in zijn eentje verantwoordelijk voor de covers. Dat is teamwerk, zoals bij de meeste magazines, en vraagt soms uren brainstormen en tien verschillende voorstellen om tot het beste eindresultaat te komen. De hoofdredacteur (Edward Felsenthal) heeft daarin altijd het laatste woord.

De reeds genoemde Edel Rodriguez heeft ondertussen internationaal faam gemaakt met zijn Trump-illustraties, vooral door de man te vereenvoudigen tot een logoachtig beeld dat welhaast even herkenbaar is geworden als de Nike-swoosh: het gele haar, de oranje huid en de ‘blatende’ mond. Rodriguez zegt: “Ik probeer iets zo simpel te maken dat het op lange termijn blijft aanspreken.”

Dit ‘Trumplogo’ is niet alleen op magazinecovers van TIME en Der Spiegel gebruikt, maar zie je dan ook terugkomen in protestmarsen. Rodriguez’ werk kun je dan ook speciaal hiervoor eenvoudig downloaden.

Bron: Uncovered, FIPP

Cosmopolitan #sayyestolove

Magazinecovers : “een cultureel moment gedistilleerd tot de kern van de zaak”

cover Uncovered by Ian Birch“The great covers […are] most of all, a cultural moment [..] distilled to its essence.” Deze, welhaast poetische uitspraak van Anne Fulenwider, chef content officer bij Hearst, staat in het voorwoord van het boek Uncovered, Revolutionary Magazine Covers. Fantastische covers weten in een fractie van een seconde een emotionele impact op te roepen, zegt deze ervaren magazinemaker (o.a. Marie Claire). Zoals de maker van het boek, Ian Birch, Ierse ‘cover-fluisteraar’, opmerkt, zijn de beste covers sociale documenten met unieke achterliggende verhalen. Op deze website zullen wij de magazinecovers en hun verhalen de komende tijd regelmatig onder de aandacht brengen.

Lees ook: Magazine covers, de stem van het verzet 

Het boek is een selectie van de beste magazinecovers volgens Birch. Hoewel de primaire taak van een goede cover is om zoveel mogelijk exemplaren te verkopen, is verkochte oplage niet het selectiecriterium van de auteur. Hij koos de covers omdat ze grenzen doorbraken en verlegden en omdat ze conversaties op gang brachten:

“Deze covers maakten dat een specifiek moment roodgloeiend en betekenisvol aanvoelde.”

Met de komst van internet is print zwaar onder druk komen te staan, maar de laatste tijd is er weer meer aandacht voor. Als tegenreactie op de vluchtige virtuele wereld, maar ook als antwoord op de problemen met geloofwaardigheid en kwaliteit van digitale media. Vooral kleine, onafhankelijke titels profileren zich nu als baanbrekend, maar ook de mainstream magazinemerken laten zich van hun sterkste kant zien in de politieke en maatschappelijke polemieken.

#SayYesToLove

Een goed voorbeeld hiervan, te recent voor deze editie van het boek, is de 2018 februaricover van de Zuid-Afrikaanse Cosmopolitan. Deze Valentijns-editie werd het #SayYesToLove-nummer gedoopt, meteen de campagnenaam op sociale media, waarvan de hoofdoelstelling was om te laten zien dat liefde mooi is, in elke vorm. Daartoe werkte Cosmopolitan samen met transgender-activist en actrice Laverne Cox, die zo ’s werelds eerste transgender covervrouw werd. Een historisch moment. (N.B. Playboy bracht in oktober 2017 een Franse transgender Playmate als centerfold, maar niet op de cover).

De Cosmopolitan was inhoudelijk volledig gewijd aan LGBTQ+-content: mode, beauty en reportages over serieuze onderwerpen als verkrachting en ‘uit de kast komen op het werk’. In Zuid-Afrika is discriminatie op basis van seksuele oriëntatie illegaal sinds 1996 en het werd in 2006 het vijfde land ter wereld dat het homohuwelijk legaliseerde.

Relevant voor Millennials en GenZ

Cosmopolitan speelt in het land een belangrijke rol bij het engageren van Millennials en GenZ-ers in de conversatie over deze thema’s. Op sociale media genereerde de Laverne Cox-cover 21 miljoen impressies binnen drie dagen en werd vervolgens wereldwijd door nieuwsmedia opgepikt. Goed voor de discussie en goed voor het imago van Cosmopolitan als relevant medium. Bij de FIPP Insight Awards ontving de uitgever hiervoor dan ook een bijzondere aanbeveling van de jury.

De barrières om print magazines te maken was nooit lager dan nu door de technische ontwikkelingen. Maar de hindernissen om magazines succesvol te maken, was ook nooit hoger, aldus Birch. ‘Uiteindelijk zullen magazines zoals zeilboten worden, zegt Kurt Andersen (New York, Spy):

“Ze moeten niet meer bestaan. Maar mensen zullen nog steeds van ze houden, ze maken en ze kopen.”

Een betere manier om het nieuwe jaar te beginnen dan met deze quote, kunnen wij ons bij Magazine Media niet voorstellen! Nog eens een mooi 2019 gewenst aan alle magazinemakers en magazinefans.

Bron: Associated Media Publishing, Uncovered

Lees ook: